Αισθητική ορθοπαιδική

Αύξηση ύψους & Άνισα σκέλη

Η πλαστική χειρουργική προσώπου, η αύξηση του όγκου του μαστού, η λιποαναρρόφηση έγιναν μέρος της ζωής μας από πολύ καιρό. Ωστόσο, το πρόβλημα της ραιβοποδίας (γόνατα που αποκλίνουν προς τα έξω), της βλαισοποδίας (γόνατα που αποκλίνουν προς τα μέσα), καθώς και του χαμηλού ύψους συνεχίζει να υπάρχει, με αποτέλεσμα πολλές γυναίκες και άνδρες να υποφέρουν σ’ όλη τους τη ζωή και να ανέχονται παρατηρήσεις και περιπαίγματα. Η κοντή φούστα, το εφαρμοστό τζιν, τα σορτς και άλλα είδη ένδυσης είναι απρόσιτο όνειρο για τα άτομα αυτά.

Εκτός όμως από το αισθητικό πρόβλημα, στα άτομα αυτά λόγω της κακής κατανομής του φορτίου του σωματικού βάρους, στην ηλικία περίπου των πενήντα ετών αναπτύσσεται αρθροπάθεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία.

Η μέθοδος αποκατάστασης των παραμορφώσεων των ποδιών και της επιμήκυνσης σκέλους ανακαλύφθηκε την δεκαετία του 50 από τον Γ. Ιλιζάροβ, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ορθοπαιδική και τραυματολογία του 20-του αιώνα. Σήμερα η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ευρέως στα περισσότερα κέντρα ορθοπαιδικής του κόσμου. Στην Ελλάδα ήμασταν από τους πρώτους στον ευρωπαϊκό χώρο που εφαρμόσαμε αυτήν τη μέθοδο το 1984 στο νοσοκομείο Πτολεμαΐδας απο έναν εξαιρετικό ορθοπαιδικο και φύλο τον Κώστα Θεοδωρίδη, πρώην διευθυντή της ορθοπαιδικής κλινικής νοσοκομείου Πτολεμαΐδας.

Εξ αιτίας της συχνής εφαρμογής της για αισθητικούς λόγους από πολλούς ορθοπεδικούς τα τελευταία χρόνια, η μέθοδος αυτή συνετέλεσε στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης ενότητας, της «Aισθητικής ορθοπαιδικής», ανάλογης της πλαστικής χειρουργικής.

Η πλαστική χειρουργική χρονολογείται από την αρχαία Αίγυπτο ακόμα, όπου οι αιγύπτιοι θεραπευτές ασκούνταν στην χειρουργική για την αποκατάσταση του «λαγώχειλου» και της ακρωτηριασμένης μύτης. Αργότερα αυτές τις δεξιότητες ανέπτυξαν οι γιατροί της Περσίας και της Αραβίας. Το 600 περίπου π.Χ. στην Ινδία, στις φυλές των πολεμιστών συνηθιζόταν η αποκοπή της μύτης των αιχμαλώτων, ώστε να είναι ευκολότερη η αναγνώρισή τους μέσα στο πλήθος. Ως εκ τούτου, η αποκατάσταση της μύτης ήταν για τους κατοίκους αυτής της χώρας πολύ επίκαιρο πρόβλημα. Η ιστορία διατηρεί ακόμη και το όνομα του Ινδού γιατρού, που περιγράφει αυτήν την εγχείρηση αποκατάστασης της μύτης, του Σουλάτ Σαμγίτ.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω τους λόγους οι οποίοι οδηγούν τους ανθρώπους σε μία επίπονη διαδικασία αύξησης ύψους. Στα άτομα με ύψος μέχρι 145-150 εκ. η αύξηση γίνεται για ιατρικούς λόγους, εξαιτίας χαμηλού αναστήματος. Στη συγκεκριμένη ομάδα ανήκουν οι ασθενείς με αχονδροπλασία (νάνοι). Αντίθετα, στους ανθρώπους με ύψος πάνω από 150 εκ. η αύξηση γίνεται πλέον για αισθητικούς λόγους. Στην περίπτωση αυτή, πρωταρχικός σκοπός αποτελεί η επαγγελματική αποκατάσταση. Συνήθως είναι οι γυναίκες οι οποίες θέλουν να ασχοληθούν με modeling ή άνδρες οι οποίοι θέλουν να δώσουν εξετάσεις στις στρατιωτικές σχολές και δεν τους φτάνει το ύψος. Δεύτερος λόγος αύξησης ύψους είναι η ψυχολογική δυσφορία των ανθρώπων με το ύψος τους. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις η αύξηση γίνεται όχι μόνο για αισθητικούς, αλλά κυρίως για θεραπευτικούς λόγους αντιμετώπισης των ψυχολογικών τους προβλημάτων. Σε ορισμένους ανθρώπους αυτής της ομάδας το αρχικό τους ύψος μπορεί να είναι αρκετά υψηλό, φτάνοντας μέχρι και τα 180-185 εκ. Ωστόσο, σπεύδω να τονίσω ότι οι ασθενείς με ψυχιατρικά προβλήματα έχουν αντένδειξη για αύξηση ύψους.

Ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι η διαδικασία αύξησης ύψους είναι απολύτως ανώδυνη και ακίνδυνη. Η αντίληψη αυτή είναι λανθασμένη. Αρχικά, μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό μήκος, η διαδικασία είναι επίπονη και ενέχει δυσκολίες στη μετακίνηση. Στις επιπλοκές που συχνά συναντάμε, συμπεριλαμβάνεται η φλεγμονή μαλακών μορίων γύρο από τις βελόνες, η οποία αντιμετωπίζεται με χορήγηση αντιβιοτικών ή σε περίπτωση μη ανταπόκρισης με αφαίρεση της βελόνας. Εξίσου συχνά παρατηρούμε κατά την επιμήκυνση δυσκαμψία του γόνατος και της ποδοκνημηκής άρθρωσης, η οποία βελτιώνεται με τις ασκήσεις. Μερικές φορές υπάρχει καθυστέρηση στην αναγέννηση του οστού ή καθυστέρηση στην ωρίμανση του γεννηθέντος οστού, γεγονός που δεν μπορούμε να προβλέψουμε πριν από το χειρουργείο. Από τους παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την οστεογένεση είναι το κάπνισμα. Για αυτό το λόγο όσοι καπνιστές επιθυμούν να αυξήσουν το ύψος τους, πρέπει οπωσδήποτε να κόψουν το κάπνισμα. Ορισμένα ορθοπαιδικά κέντρα του εξωτερικού, παρακινούμενα από εμπορικά συμφέροντα και αγνοώντας τους κίνδυνους, προτείνουν αύξηση ύψους πάνω από 7-8 εκατοστά. Το ιδανικό όριο ακίνδυνης επιμήκυνσης είναι 5-6 εκατοστά, που εξασφαλίζει την σωστή αναλογία μήκους μηριαίου και κνήμης.

Η σύγχρονη χειρουργική επέμβαση για την αποκατάσταση της ραιβοποδίας, βλαισοποδίας και αύξησης του ύψους γίνεται με γενική ή ραχιαία αναισθησία. Πάνω και κάτω από την προβλεπόμενη οστεοτομία μέσω της κνήμης εισάγονται οι βελόνες οι οποίες σταθεροποιούνται στο δαχτυλίδι, που με τη σειρά του συνδέεται με ράβδους στη συσκευή Ilizarov. Την δεύτερη μέρα μετά την επέμβαση, οι ασθενείς αρχίζουν να περπατούν με πατερίτσες. Ένα μήνα αργότερα μπορούν να περπατούν με πλήρες φορτίο στα πόδια τους. Στο πλαίσιο της επιμήκυνσης της κνήμης απαιτούνται τέσσερις φορές την ημέρα συστροφές σε ορισμένα «παξιμάδια» της συσκευής Ilizarov. Ο ρυθμός επιμήκυνσης των οστών είναι κατά μέσο όρο ένα χιλιοστό την ημέρα. Η περίοδος ωρίμανσης του αναγεννημένου οστού κυμαίνεται μεταξύ τριών και πέντε μηνών. Μετά την αφαίρεση της συσκευής, η οποία γίνεται στο ιατρείο, δεν επιτρέπεται η έντονη σωματική άσκηση για 6-10 μήνες.

Βράχυνση ύψους

Όπως και στην περίπτωση των βραχύσωμων ανθρώπων ορισμένοι υψηλοί άνθρωποι, ειδικά οι γυναίκες, οι οποίες έχουν ύψος πάνω από 190-195 εκ., επιθυμούν να βραχύνουν το ύψος τους καθαρά για ψυχολογικούς λόγους.

Η βράχυνση του ύψους επιτυγχάνεται με την αφαίρεση τμήματος μήκους 5 εκατοστών των μηριαίων, ενώ η στήριξη διασφαλίζεται όχι με την συσκευή Ilizarov, αλλά με τους ενδομυελικούς ήλους.

Μετεγχειρητικά επιτρέπεται άμεση βάδιση με μερική φόρτιση, η οποία σταδιακά μετατρέπεται σε πλήρη, ένα μήνα μετά. Ο χρόνος συγκόλλησης του οστού είναι περίπου 4-5 μήνες.

Η βράχυνση στο όριο των πέντε εκατοστών δεν επηρεάζει την λειτουργικότητα των κάτω άκρων.

Ασθενής 28 χρονών
Ασθενής 22 ετών
Ασθενής 22 ετών με σύνδρομο Άσπεργκερ